Stut voor twee clubs
“Men kriebelt wel eens aan de neus,’’ vertelt Piet in zijn ruime burgerboerderij. Eén keuze in zijn liefde uit twee schaakclubs verwoordt hij diplomatiek: “Iemand peutert wel eens onbedacht in zijn neus. Daarom was ik daar alle stukken na de competitie.”
Voor ons schaakgenootschap zijn er twee verdiensten. Niet genoemd in de Lebuïnus omdat de gedecoreerde nooit in het Pallas-bestuur zat. Enkele wel genoemde functies: Lekenpriester in Lettele, werkgroep 4 mei viering. Fysieke sporten, oprichter in 1981 van de badminton-afdeling SV Harfsen en Schaatsvereniging Holten. Hij heeft één Elfstedenkruisje. “Ietsje kleiner, op die prestatie ben ik toch trotser!” In 2016 en ‘17 was Piet wedstrijdleider. “Geen cursus, ik had voldoende gevolgd. Ik gebruikte de computer uiteraard wel, maar deelde ook soms handmatig in. Als spelers al twee keer tegen elkaar hadden gespeeld bijvoorbeeld.” Twee keer liep dat uit op discussie, één keer bij het competitieslot. “Iemand met een punt achterstand eiste tegen de koploper te spelen. De indeling is anders, zei ik hem, waarna hij met bijna dichtslaande deur naar huis ging. En een week later met een fles wijn terug kwam. Ik weet niet meer hoe het precies zat, wel hoe we na afloop op de goede afloop hebben gedronken!”
“Tegen Jim Klinke (ruim driehonderd elo-punten hoger nu) verloor ik in het Open Kampioenschap Voorst een partij door een onnodig tempoverlies. Analyseren is altijd plezierig met hem, hij wees mij daarop. Toen ik de week daarop bij Pallas weer tegen Jim speelde, had ik van hem geleerd. Maakte die fout niet meer, met als gevolg dat ik won!”
Zelden, wellicht nooit, was er reden een levenspartner van een clublid twee keer te tonen in de Pallas-site, Pauline is een mooie uitzondering.
(P.S. Het experiment met de camera op statief wordt opgeschort, wellicht voor altijd. Het klaar zetten vooraf kost mij teveel aandacht.) Gerard Bons |
