HOME aamenu ☰ MENU
Deventer, 25-03-26 auteur: Gerard Bons

Het automatisme moet ‘indalen’

Voor alsnog schaak ik niet beter met ‘fotografische annotatie’. Integendeel. Na elke zet start ik de klok van de tegenstander, een automatisme dat ik na vijftig jaar zelden vergeet. Dan het ‘plaatje’ maken? Het wil maar niet ‘indalen’!

Dat ergert. Na een half dozijn clubbladbijdragen met tekst en illustratie, maar zonder één schaakzet, tooi ik op met een partijfragment. Na eerst uitleg van de kop boven deze overpeinzingen.

Dat werken met een camera naast het bord beschreef ik op 26 november. Je hoeft niet na te lezen, de foto van Gorrit is duidelijk. Het toestel schuin naast het bord registreert, later makkelijk in te vullen in elk schaakprogramma. Dat heb ik nodig in mijn minder-validiteit.

Na bijna twee jaar Pallas genoegzaam bekend, ik ga ook anderen op deze teksten wijzen. Voor gasten op deze site een resumé. Als midden-zeventiger had ik medio 2022 een behoorlijke hersenattack, oorzaak onbekend. De zintuigen waren fors aangetast. Met traagheid in alle opzichten, evenwichtsstoornis en concentratiezwakte. Ongemakkelijk in onze denksport.

De invalidenpas liet ik hier nog niet zien. Van mijn NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) maakte ik nooit een geheim, maar ik verbloem de schaduwkant voortdurend.

Om mezelf te stimuleren!

Reken maar dat deze sportmentaliteit hielp. Ondanks wankels keerde de tenniscapaciteit binnen twee jaar terug naar pakweg 50%. Nog meer in schaken, misschien wel voor 80%. Meer beslist niet.

Door moeizaam lezen verruilde ik mijn laptop door een computertorentje met 27-inch scherm. Heerlijk om alles te kunnen vergroten. Ook diagrammen van Lichess, waarvoor Laurens de Vries een snelkoppeling installeerde en mij wegwijs maakte.

Jammer dat de camera niet overal wordt geaccepteerd. Daardoor mis ik ritme met de sluiterknop, zoals elke beginnelingen in het clubschaak de klok vergeet. De gewenning kostte een jaartje vanaf toetreding tot Schaakclub Dordrecht in 1972, herinner ik me.

Het raden, deduceren en thuis blijvend twijfelen aan aaneengesloten ongeregistreerde zetten was frustrerend. Waar in en beschadigd hoofd alle emoties zijn versterkt kun je zoiets nog moeilijker verkroppen. Tenslotte een paar weken later gewoon het formulier van de tegenstander gevraagd. De eerste en tot nu toe enige ‘dubbel vereeuwigde partij’ was die tegen Jack Kok.

Prachtig! Jack noteert zo leesbaar en foutloos. Dat is niet altijd zo, had er vijftig jaar lang moeite mee. Daarom blijf ik vanaf nu gehecht aan dubbele registratie-met-lens. Het fototoestel blijft voortaan naast mij erbij.

Het is nauwelijks mogelijk een statief naast alle borden te hebben, zelfs niet in onze redelijk ruim behuisde vereniging. Ik voel me exclusief, het is aan het bestuur meer toe te staan. Ach, je kunt zelfs denken aan een hoofdcamera. En uiteraard zal ik voortaan mijn potten, nagenoeg zeker foutloos in Lichess, naar tegenstanders mailen.

Stand na 10. ….., h6

Toen had ik al een paar zetten gemist, dat leidt af. Verder was ik me bewust dat ook tegenstanders in den beginne (!) wennen aan de niet echt pompeuze, maar eventjes (!) toch licht (!) intimiderend lijkende lens. Sterker, we hadden er allebei last van.

11. Lh4

,,Ik had helemaal over het hoofd gezien dat de loper ingesloten werd,'' vertelde Jack bij de analyse. Nou, in zijn later getoonde niveau mocht je het een enorme blunder noemen. Na ruil van de loper tegen twee pionnen analyseert Lichess -2.

Diagram na 17. Txd1

Hier beschouwde ik een pion op e6 als een bedreiging, die er niet was. Met eenvoudige ruil op e6 was een grote stap naar winst gemaakt omdat de pion geen toekomst heeft! Een onveranderd gebleven Lichess-beoordeling -1,8. Maar in plaats daarvan verkoos ik:

17. ….., Tf7??

18. exf5.

Een derde pion kwijt en het paard staat wel als een huis: +0,5. Ondanks zijn zicht op de camera liet Jack me nu niet ontglippen.

Moet toegeven dat de door mij bedachte ‘gefotografeerde annotatie’ enige negatieve gevolgen kan hebben.

Op korte termijn!

Maar dat valt in het niet bij de weldaad die ik voorzie voor gehandicapte schakers.

Gerard Bons,