KNSB: Pallas 1 verliest weer met minimale cijfersTerwijl we vanaf de parkeergarage naar de speellocatie liepen, door het centrum van Groningen, kwamen we nog een aantal historische panden tegen. Ik liep zelf al wat verder voorop, omdat ik zin had om te schaken, dus ik heb de uitleg niet helemaal meegekregen. Matthijs werd bij een bepaald pand echter heel blij. Zo blij, dat hij er een foto van moest maken. Misschien verheugde hij zich op een broodje kebab..? Kebab Als eerst was ik klaar. Ik speelde met zwart tegen Ghilon Etienne. Een vrij jeugdige speler met toch een rating van 1959. Met wit speelde hij erg snel in een minder bekend systeem tegen mijn Caro-Kann. Ghilon bood mij aan om een gambiet in te gaan, maar dat kende ik niet zo goed. Ik koos voor een andere opstelling, en kwam terecht in een soort Franse opstelling, maar zonder de witveldige loper. Als voormalig Frans-speler kan ik daar wel echt van genieten. De voordelen zonder de nadelen, dat is lekker schaken. Ik kon de druk opvoeren op het centrum, en had een kleine voorsprong in ontwikkeling. Ghilon vertelde na afloop van de partij dat hij zijn theorie door elkaar had gehaald. Hij speelde zijn paard van c3 namelijk vrij snel naar d1, terwijl het veld e2 veel beter was. Na een paar afwikkelingen koos ik ervoor om Ghilon te forceren een variant in te gaan, door zelf a6 te spelen. Om vervolgens de volgende zet a5 te spelen. Een beetje omslachtig misschien, maar praktisch bood het goede kansen. De engine is het niet helemaal eens met a6, maar de zet erna (a5) is hij wel erg fan van. Door mijn ontwikkelingsvoorsprong en de onhandige positie van sommige stukken van Ghilon, kon ik de witte stelling binnendringen. Ghilon was ook nog niet gerokeerd, en met een dameschaakje kon ik een vol stuk winnen. Ghilon speelde nog even door, maar de stelling speelde zo gemakkelijk dat het een paar zetten daarna afgelopen was. Niet veel later was Bas klaar. Hij speelde op bord acht met zwart tegen Hans Polee. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet veel van de partij heb gezien. Een aantal keren heb ik een blik geworpen op de stelling. Mijn oordeel was dat de partij in evenwicht was, en veel verder dan dat heb ik niet gekeken. Tegen Hans met zwart is voor Bas een prima resultaat, ze hebben ook ongeveer dezelfde rating. Op dat moment dacht ik ook dat een gelijkspel van Bas goed zou zijn voor het team. De volgende die klaar was, was Gerben. Hij was bereid om in te vallen voor Jim. Hij nam het met wit op tegen Paul Assen. Tijdens hun analyse ben ik even bij gaan zitten, en het viel me op dat Paul wel van romantisch schaken houdt. Stukken offeren, of in laten staan, schaken moet ook gewoon leuk zijn. En dat was in de partij ook goed te zien. Gerben speelde de Fried Liver aanval, maar Paul week al snel af van de hoofdlijnen. Paul kende een aantal zijlijnen behoorlijk goed, en Gerben niet. Van die dubieuze zijlijntjes, en als je met wit niet goed weet wat je doet, komt zwart er met lekker actief spel uit. En dat gebeurde nu ook. Hoe de afwikkelingen van de opening precies verliepen, heb ik niet gezien. Ik heb wel gezien dat Gerben lang onderontwikkeld bleef, en dat Paul daar goed gebruik van maakte. Uiteindelijk leverde dat een stuk op voor Paul, de loper die nog steeds op c1 stond. René speelde een voorbeeldpartij. Ik kan het niet anders verwoorden. De hele partij ging eigenlijk exact volgens plan. René gaf met wit snel en vrijwillig het loperpaar op, hield de stelling in het centrum en op de damevleugel dicht, en zette een koningsaanval op. Geheel in de spirit van de opening. En toen, op het moment suprême, greep René mis. Hij deed een kwaliteitsoffer, waarvan de verwachting was dat hij die met rente terug kon winnen. En dat kon ook! Maar dan moest hij echter eerst nóg een kwaliteit offeren. Uiteindelijk zou René dan met een stuk meer uit alle afwikkelingen komen, met een dame en paard tegen een dame. Helaas kon René het niet helemaal overzien. De winnende afwikkeling werd niet gevonden, en daardoor kwam er een dame-eindspel op het bord. En dame-eindspelen zijn altijd remise vanwege de vele schaakjes. Pim en Radboud waren nagenoeg gelijk klaar. Pim speelde met zwart (!) tegen Alexander van de Pelt. Pim’s eerste zwartpartij van dit seizoen. Teamleider Matthijs heeft namelijk gezegd dat hij Pim wit blijft geven, zolang Pim blijft winnen. De vorige ronde (ronde 7) speelde Pim echter remise. Reden genoeg voor Matthijs om hem deze keer zwart te geven. En dat was geen slechte keus. Alexander ging voor zover ik kon zien een beetje hetzelfde te werk als Pim en René, als zij tegen de Siciliaan spelen. Niet de open Siciliaan ingaan, maar de partij rustig opzetten, de witveldige loper opgeven tegen een paard op c6, en dan langzaam de koningsaanval opzetten. En dat lukte Alexander aardig goed. Pim bleef echter heel koel, en bleef goede zetten produceren. Alexander overspeelde zijn hand een beetje, waardoor zijn eigen koning in de problemen kwam. Met pionnen op h3 en g4 voor wit, en een paard op h2, waren de zwarte velden rondom de koning wel erg zwak. Met een subtiel zetje, Dc7, zag Alexander dat de velden zo zwak waren, dat hij gelijk opgaf. De engine gaf op dat moment ook -7 ongeveer aan. Pim blijft goed scoren dit seizoen, nu 3,5 uit 4 met een TPR van 2274! Radboud was ongeveer een minuut na Pim klaar. Met wit tegen Paulo Valiente. Radboud speelde zijn gebruikelijke systeem tegen de Caro-Kann van Paulo. Voor Radboud betekende dat fijne ontwikkeling, goede stukken, en actief spel. Het nadeel was een geïsoleerde d-pion. In het middenspel bleef Radboud goede zetten produceren, en tegenstander Paulo deed een paar rare zetten. Hij gaf Radboud de kans om twee tempi te winnen (Lg5 - Ph5 - Le3 en Pf6 terug). Een beetje een onhandige manier om de stelling te spelen. De twee tempi waren echter ook weer niet zo erg dat wit er direct winnend voordeel uit kon halen, maar het speelt natuurlijk wel lekker als wit. Verderop in het middenspel bood Radboud een vol stuk aan, maar deze bleek behoorlijk vergiftigd in de analyse. Met een dame op h5, een gedekt paard op g5, en torens op c1 en d1, die allebei de mogelijkheid hadden om via c3 of d3 naar h3 te gaan, terwijl de koning van zwart nog op g8 stond….Ik snap dat Paulo dat niet aandurfde. In plaats daarvan bood Paulo een dameruil aan op f6. Hij kreeg daardoor wel een dubbele f-pion en een geïsoleerde h-pion. Radboud had ingeschat dat hij alsnog de rooklifts kon doen om de h-pion te winnen, en dat kon ook. Er waren echter twee problemen, zijn eigen geïsoleerde d-pion, en de achtergebleven b-pion. Paulo kon de druk op deze pionnen makkelijk opvoeren, waardoor het niet helemaal verantwoord was voor Radboud om zich volledig te storten op de h-pion. Gevolg was dat beide spelers tevreden waren met remise. Een terechte uitslag! Dan Matthijs. Wonder boven wonder heeft Matthijs deze partij geen zware tijdnood gehad. In elk geval geen ergere tijdnood dan zijn jeugdige tegenstander Bram Baarspul. De opening verliep redelijk rustig. Beide partijen speelden een goede pot tot ongeveer zet 25. Er ontstond een stelling waarbij Matthijs voor twee paden kon kiezen. Hij kon een pad kiezen waarin hij een pion offerde, maar wel heerlijk actief spel kreeg met zijn toren en paard, tegen toch een vrij open koning van Bram. Het alternatief was een stelling waarin hij wat passiever kwam te staan, en voor een groot resterend deel van de partij moest verdedigen. De engine geeft aan dat het laatste, de passieve stelling, helemaal zo gek nog niet is. Het is vanuit een praktisch oogpunt echter wel lastiger om zo een stelling te spelen. Je moet vaak de beste zetten blijven vinden om de stelling bij elkaar te houden, en dat is soms verdomd lastig. Matthijs koos voor optie twee, maar dat was niet echt een bewuste keuze. Hij had de variant met het pion-offer wel gezien, maar hij had eerst berekend dat het zelfs won voor zwart. Toen hij dat nogmaals goed bekeek, en dat niet zo bleek te zijn, heeft Matthijs de variant verworpen (omdat het dus een pion verloor, en geen winst opleverde). Had hij het even wat langer gekeken dan zijn neus lang is, dan had hij de activiteit vast opgemerkt, en was hij er wel voor gegaan. Want in de analyse bleek ook: die stelling speelt fantastisch, ook al zit er waarschijnlijk niet meer in dan remise. Nadat Matthijs voor optie twee koos, moest hij dus een aantal nauwkeurige zetten vinden. En dat lukte helaas niet. Met een tactisch grapje wist Bram materiaal te winnen, en daarmee de partij. Max was als laatste klaar. Met wit nam hij het op tegen de hoogst-gerate speler van Staunton 1, John Riksten. Max bouwde de partij erg rustig op en koos voor een Botwinnik-opstelling. Voor degene die niet weten wat dat is: wit speelt de pionnen naar e4, c4, d3, g3, met als idee om de stukken gewoon op goede velden neer te zetten, wat ruimte voordeel te pakken, en op een goed moment f4 te spelen. Een gevaar van deze opening is echter niet schaak-technisch. Door de extreem langzame opbouw van deze opening, is het lastig om je aandacht goed bij de stelling te houden. Mentale onderprikkeling, of een bore-out, ligt op de loer. En dan is een foutje maken snel gebeurd, wat grote gevolgen kan hebben. Want hoewel de opening dodelijk saai is, is het wel scherp. Een klein moment kan het verschil maken, en dat gebeurde ook bij Max. Max was bezig met het (langzame) plan uit te voeren: pionnenstructuur neerzetten, stukken naar goede velden manoeuvreren, en wat ruimte pakken op de koningsvleugel. Heel even lette hij niet op, en dat gaf John de kans om met een goed getimede a4, de witte damevleugel te ontmantelen. Toen de druk op de damevleugel geneutraliseerd was, kon John zich focussen op de ietwat verzwakte koningsstelling van Max. Dat deed John overigens erg keurig. Hij won een pion of twee, en had nog steeds een vernietigende aanval. Max probeerde nog een aantal tactische grapjes, maar de stelling was inmiddels niet meer zo saai voor John, die zijn aandacht er goed bij kon houden. Niet compleet, want John mistte nog een mat in één, maar wel voldoende om Max te forceren zijn koning om te leggen. Dus, wederom verloren met 4,5 - 3,5. Hoewel we er natuurlijk allemaal een beetje van baalden, bleef de teamspirit wel goed! Na de wedstrijd hebben we lekker gegeten bij Mr. Mofongo. Bijna allemaal een lekkere burger met wat frietjes. En sommige kozen voor een massaman curry of een creamy miso ramen. Geen broodje kebab dus voor Matthijs helaas…
|
