SOS: Tweede jeugd bezorgt P1 de punten
Mogelijk droeg dit gevoel bij aan mijn spel, want hoewel ik sterk opende reageerde ik nogal paniekerig op de eerste de beste dreiging die mijn tegenstander Joan Reinders op het bord toverde. In plaats van deze te pareren, koos ik voor de vlucht naar voren en plaatste een totaal incorrect kwaliteitsoffer. Gelukkig speelde Joan nogal snel en bleef de schade beperkt, waardoor ik in de partij bleef. Daarna deed ik weer wat goede zetten en kreeg met toren, dame en prachtpaard op e4 een mooie aanval, die minstens goede compensatie gaf voor de kwal. Helaas overzag ik de winst en nam genoegen met zetherhaling. Dat was de tweede en tevens laatste remise deze avond. Eerder had Gerard het punt gedeeld in een naar zijn zeggen wat saaie partij die al snel op een potremise eindspel aanstuurde. Prima resultaat natuurlijk, waardoor Gerard nog altijd op 4 uit 4 staat. 4 remises wel te verstaan. De andere partijen gaven heel wat meer spektakel te zien. Voor ons begon dat helaas wat minder gunstig. Ferry zette zijn partij ogenschijnlijk rustig op, maar gooide al snel een knuppel in het hoenderhok in de vorm van een paardoffer. Dit had hij helemaal uitgerekend tot en met het buitmaken van een zwarte toren op a8, een indrukwekkende combinatie. Helaas bleek daarna dat het paard op a8 niet meer kon ontsnappen, waardoor Ferry met toren en loper tegen loperpaar en paard moest opboksen. Daarbij had de witte toren verrassend weinig in te brengen, en speelde tegenstander Arie Spuij het netjes uit. Gelukkig bevat ons team een aantal ambitieuze (bijna-)pensionado's, die van plan zijn om hun vrijgekomen tijd te benutten met schaakstudie en het beklimmen van de ratingladder. Te beginnen met Gerben, die met zwart probeerde om "Sein System" op het bord te krijgen. Hoewel dit nogal eens gepaard gaat met wat zwak ogende pionnen en velden in het eigen kamp, staan daar ook vaak (al dan niet verborgen) dreigen tegenover. Zo ging het nu ook. Vanuit een schijnbaar gelijkwaardige stelling, werd de witte koningsstelling ineens overlopen door een overmacht van zwarte stukken die zich een weg naar voren baanden, dwars door de linies heen. Mooie aanval en een goed punt. Jim, die sinds dit jaar weer eens de 2100-grens is gepasseerd, had in Jasper Hamhuis een jonge tegenstander. Die speelde snel en aanvankelijk dacht Jim een gemakkelijke avond tegemoet te gaan. Helemaal nadat wit zomaar zijn witveldige loper liet ruilen voor een paard. In een Franse stelling is dat meestal geen goed idee. Daarna liet Jasper zien wel degelijk te kunnen schaken, en Jim moest opletten dat hij niet in het nadeel kwam. Gelukkig kreeg hij op tijd in de gaten dat geduld nodig was, en geduld is toevallig een van Jim's goede eigenschappen. Het lukt hem af te wikkelen naar een eindspel met zwartveldige loper en beter geplaatste pionnen, waarna hij zijn favoriete hobby (melken) kon gaan uitoefenen. Dit deed hij efficiënt en overtuigend. Matthijs speelde met zwart en was niet blij met het witte paard wat al snel verscheen op c5 en zijn witveldige loper (die toch al tegen de eigen pionnen aan stond te kijken) leek te domineren. Ik zeg "leek", omdat het eigenlijk misschien wel andersom was. Inderdaad, het paard op c5 stond mooi, maar deed al met al weinig. Gelukkig kwam Matthijs niet in de verleiding om zijn zwartveldige loper ervoor op te geven, aangezien dit stuk later de held van de partij zou worden. Terwijl wit op de damevleugel bezig was, zocht Matthijs op de koningsvleugel naar tegenspel met f7-f5, en na een ongelukkige loperzet van wit, gevolgd door f5-f4. Zoals gebruikelijk nam Matthijs de tijd, die deze keer zeer nuttig besteed werd aan het doorrekenen van de de gevolgen van deze breekzet. Er lag stukwinst op de loer, maar verschillende tussenzetjes en tegendreigingen moesten wel op waarde geschat worden. Dit deed Matthijs echter zeer netjes, inclusief ruil van dames en binnendringen op de tweede rij met toren en loper. Met uiteindelijk een toren meer, maar minder dan een minuut op de klok, dacht de tegenstander dat Matthijs misschien nog nerveus zou worden en speelde daarom lang door. Hij wist natuurlijk niet dat Matthijs juist met weinig tijd op zijn scherpst is, en liep in een mooi matnet waarbij alle stukken meededen. Beste partij van de avond, als je het mij vraagt.] De resterende partijen waren voor de heren Capel, waarvan ik het minst heb meegekregen. Robert leek een voor zijn doen vrij stabiele partij te spelen, waarbij het juist de tegenstander was die op aanval speelde en een stuk offerde voor twee pionnen. Robert bleef kalm, nam zijn tijd en kreeg het voor elkaar om al het andere grote materiaal te ruilen. Daarbij creëerde hij een vrijpion op de damevleugel, die bij lange na buiten bereik was van de zwarte koning. Mooi afgemaakt. Het slotakkoord kwam van Bas, of, eerlijker wellicht, van zijn tegenstander. Wat ik zag was een ingewikkelde manoeuvreerpartij met veel geschuif achter de linies. Daarbij verloor/offerde Bas een pion. Het volgende moment dat ik keek (een tijdje later) had zijn tegenstander een stuk geofferd en kwam met zijn dame en torens gevaarlijk dicht bij de witte koning. Wel stond de zwarte koning open en bloot en had Bas mogelijk kansen op eeuwig schaak. Of dat erin gezeten heeft, weet ik niet. Een uitbraakpoging van Bas werd echter koelbloedig gecounterd en uiteindelijk liep het toch mat. Eindstand 3-5, een goede overwinning. Door het verlies van Rijssen staan we nu twee punten los, we liggen op koers!
|
